VEPRIMTARIA ME INICIATIVË E POLICISË GJYQËSORE

 

KREU IV

VEPRIMTARIA ME INICIATIVË E POLICISË GJYQËSORE

 

Neni 293

Refer­i­mi i veprës penale te prokurori

1. Me mar­rjen e njof­tim­it për një vepër penale, poli­cia gjyqë­sore, pa vonesë, i refer­on prokuror­it, me shkrim, ele­mentet thel­bë­sore të fak­tit dhe ele­mentet e tjera që janë mbled­hur deri atëherë. Ajo njofton, kur është e mundur, edhe gjen­er­alitetet, banesën dhe çdo gjë që vlen për iden­ti­fikimin e per­son­it ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet, të per­son­it të dëm­tu­ar dhe të atyre që janë në gjend­je të tre­go­jnë rrethanat e fak­tit.

2. Kur ka urgjencë dhe në rastet e krimeve të rën­da, njof­ti­mi bëhet men­jëherë edhe me gojë.

3. Me njof­timin, poli­cia gjyqë­sore tre­gon ditën dhe orën në të cilën ka mar­rë dijeni për veprën penale.

 

Neni 294

Sig­uri­mi i burimeve të provave

(Ndryshuar pika 2 me ligjin nr.9276, datë 16.9.2004)

1. Edhe pas referim­it të veprës penale poli­cia gjyqë­sore vazh­don të krye­jë funk­sionet e treguara në Nenin 30, duke grum­bul­lu­ar e fik­suar çdo ele­ment të vlef­shëm për rindër­timin e fak­tit dhe për indi­vid­u­al­iz­imin e faj­torit. Ajo pro­ce­don sido­mos:

a) për kërkimin dhe fik­simin e sendeve dhe të gjur­mëve të veprës penale, si dhe për rua­jt­jen e tyre dhe të ven­dit të ngjar­jes për aq kohë sa kjo gjë është e domos­doshme;

b) për kërkimin dhe pyet­jen e per­son­ave që janë në gjend­je të tre­go­jnë rrethanat e fak­tit;

c) për kry­er­jen e veprimeve të cak­tu­ara në nenet vijuese.

2. Pas ndërhyr­jes së prokuror­it, Poli­cia Gjyqë­sore kryen të gjitha veprimet e domos­doshme het­i­more, si dhe çdo veprim të urd­hëru­ar ose të deleguar nga prokurori.

3. Poli­cia gjyqë­sore, kur kryen veprime që kërko­jnë njo­huri të posaçme teknike, mund të cak­to­jë ekspertë, të cilët nuk mund të refu­zo­jnë detyrën e ngarkuar.

 

Neni 294/a

Veprimet simu­luese

(Shtu­ar me ligjin nr.9187, datë 12.2.2004)

1. Ofi­ceri dhe agjen­ti i poli­cisë gjyqë­sore ose per­soni i autor­izuar prej tyre mund të ngarko­hen për bler­je të simu­lu­ar të sendeve, që rrjed­hin nga një krim ose simulim i një akti kor­rup­tiv, ose të krye­jnë veprime të tjera simu­luese, për të zbu­lu­ar të dhë­na finan­cia­re ose pronësie të një per­soni, për të cilin ka dyshime për kry­er­jen e një kri­mi, duke fshe­hur bashkëpunimin me policinë ose detyrën e tyre si punon­jës poli­cie.

2. Këto veprime bëhen me autor­iz­imin e prokuror­it që kon­trol­lon hetimet ose të prokuror­it që ka në juridik­sion ter­ri­torin ku do të zhvil­lo­het vepri­mi. Pas kry­er­jes së këtyre veprimeve, poli­cia gjyqë­sore duhet t’i dorë­zo­jë prokuror­it të gjitha provat e mbled­hu­ra dhe një raport përm­bled­hës.

3. Nuk duhet pro­vokuar një akt krim­i­nal, duke shtyrë një per­son të krye­jë një krim, të cilin nuk do ta kishte kry­er po të mos ishte ndërhyr­ja e poli­cisë. Kur vërte­to­het pro­voki­mi, rezul­tati nuk mund të për­doret.

 

Neni 294/b

Punon­jësi i poli­cisë i infil­tru­ar

(Shtu­ar me ligjin nr.9187, datë 12.2.2004)

1. Për qël­limet e zbu­lim­it të krimeve të rën­da, ofi­ceri i poli­cisë gjyqë­sore, me autor­iz­imin e prokuror­it, mund të futet në për­bër­jen e një grupi krim­i­nal për të indi­vid­u­al­izuar pjesë­tarët e grupit dhe për të mbled­hur të dhë­nat e nevo­jshme për het­imin, duke fshe­hur bashkëpunimin me policinë ose detyrën e vet si punon­jës poli­cie.

2. Punon­jësi i poli­cisë i infil­tru­ar nuk duhet të pro­voko­jë një akt krim­i­nal, i cili, pa ndërhyr­jen e tij, nuk do të ishte kry­er. Kur vërte­to­het pro­voki­mi, rezul­tati nuk mund të për­doret.

3. Autor­iz­i­mi i prokuror­it duhet të për­cak­to­jë afatin e infiltrim­it, që mund të zgjatet nga prokurori deri në gjashtë muaj dhe hapësirën e lejueshme për punon­jësin e infil­tru­ar, duke treguar, sipas rastit, veprimet e paligjshme që mund të krye­jë ai, pa rrezikuar jetën e të tjerëve.

4. Punon­jësi i poli­cisë i infil­tru­ar mund të pyetet si dësh­mi­tar.

 

Neni 295

Iden­ti­fiki­mi i per­son­it ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet

1. Për iden­ti­fikimin e per­son­it ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet poli­cia gjyqë­sore kryen të gjitha veprimet e nevo­jshme, duke përf­shirë edhe rile­vimet dak­tiloskopike, fotografike dhe antropometrike.

2. Kur ai refu­zon të iden­ti­fiko­het ose jep gjen­er­alitete apo doku­mente iden­ti­fiki­mi që dyshohet se janë të rreme, poli­cia gjyqë­sore e shoqëron në zyrat e saj dhe e mban atje për aq kohë sa është e domos­doshme për iden­ti­fikimin, por jo më tepër se dym­bëd­hjetë orë.

3. Për shoqërim­in dhe lir­im­in vihet men­jëherë në dijeni prokurori.

 

Neni 296

Të dhë­na mbi per­son­in ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet

1. Ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore mar­rin të dhë­na nga per­soni ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet në pran­inë e detyrueshme të mbro­jtësit të tij. Kur mbro­jtësi nuk është gje­tur ose nuk është paraqi­tur, poli­cia gjyqë­sore kërkon nga prokurori që të cak­to­jë një mbro­jtës tjetër.

2. Në vendin e ngjar­jes ose në veprat penale të duk­shme ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore, edhe pa pran­inë e mbro­jtësit, mund të mar­rin nga per­soni ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet, qoftë edhe i arrestu­ar në fla­grancë ose i ndalu­ar, të dhë­na të nevo­jshme për vazhdimin e het­imeve.

3. Poli­cia gjyqë­sore mund të mar­rë deklara­ta nga per­soni ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet, por nuk lejo­het për­dori­mi i tyre në gjykim, me për­jash­tim të rastit kur kundër­sh­to­het përm­ba­jt­ja e deponim­it të bërë para gjykatës.

 

Neni 297

Mar­r­ja e të dhë­nave të tjera

1. Poli­cia gjyqë­sore merr të dhë­na nga per­son­at që mund të tre­go­jnë rrethana të dobishme për qël­limet e hetim­it.

2. Zba­to­hen dis­poz­i­tat e nen­eve 155 deri 160.

 

Neni 298

Kon­trol­limet

1. Në rast fla­grance ose në rast ndjek­je të per­son­it që është duke ikur ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore krye­jnë kon­trol­lin e per­son­it ose të lokalit kur kanë arsye të bazuara të men­do­jnë se mbi per­son­in gjen­den të fshe­hu­ra sende ose gjur­më të veprës penale që mund të zhduken a të hum­basin ose që këto sende a gjur­më ndod­hen në një vend të cak­tu­ar ose atje ku gjen­det per­soni nën het­im ose i ikur.

2. Kur duhet të kry­het një ndal­im, të ekzeku­to­het një vendim arresti ose një vendim dën­i­mi me burgim, ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore mund të bëjnë kon­trol­lin e per­son­it ose të lokalit, kur ekzis­to­jnë kushtet e treguara në para­grafin 1 dhe ka arsye të veçan­ta urgjence që nuk lejo­jnë nxjer­rjen e një vendi­mi kon­trol­li. Kur vone­sa mund të dëm­to­jë për­fundimin e suk­sesshëm të het­imeve, kon­trol­li i banesës mund të bëhet edhe jashtë kohës së parashikuar në Nenin 206.

3. Pro­cesver­bali i veprimeve të kry­era i dër­go­het pa vonesë, por jo më vonë se dyzet e tetë orë, prokuror­it të ven­dit ku është bërë kon­trol­li, i cili bren­da dyzet e tetë orëve vijuese vleft­ë­son kon­trol­lim­in.

 

Neni 299

Mar­r­ja e plikove dhe e kor­re­spon­dencës

1. Kur është e nevo­jshme për qël­limet e pro­cedim­it që të mer­ren pliko të vulo­sura ose të mbyl­lu­ra me ndon­jë mënyrë tjetër, ofi­ceri i poli­cisë gjyqë­sore ia dër­gon ato prokuror­it të papreku­ra për sekue­stro even­tuale. Në qoftë se ka shkaqe të bazuara për të men­d­uar se plikot përm­ba­jnë të dhë­na që mund të hum­basin për shkak të vonesës, ofi­ceri i poli­cisë gjyqë­sore infor­mon me mjetin më të shpe­jtë prokuror­in, i cili mund të autor­i­zo­jë hap­jen e men­jëher­shme.

2. Për letrat, zarfat, pakot, vler­at mon­etare e pasurore, telegram­et ose mjetet e tjera të kor­re­spon­dencës, për të cilat lejo­het sekue­stro­ja, ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore, në raste të ngut­shme, urd­hëro­jnë atë që kryen shër­bimin postar të pezul­lo­jë dërgimin. Në qoftë se bren­da dyzet e tetë orëve nga urdhri i poli­cisë gjyqë­sore prokurori nuk ven­dos sekue­stron, objek­tet e kor­re­spon­dencës dër­go­hen në des­ti­na­cion.

 

Neni 300

Ver­i­fikimet e ngut­shme në vend

1. Ofi­cerët dhe agjen­tët e poli­cisë gjyqë­sore mar­rin masa që gjur­mët dhe sendet që i përkasin veprës penale të fik­so­hen e të ruhen dhe që gjend­ja e vend­ng­jar­jes dhe e sendeve të mos ndrysho­jnë para ndërhyr­jes së prokuror­it, kur ai ka njof­tu­ar se do të mar­rë pjesë.

2. Kur ka rrezik që gjur­mët dhe sendet të ndrysho­jnë ose të hum­basin dhe prokurori nuk mund të ndërhyjë urgjen­tisht, ofi­cerët e poli­cisë gjyqë­sore krye­jnë veprimet het­i­more të domos­doshme dhe, kur është rasti, sekue­stro­jnë provat mate­ri­ale dhe sendet që lid­hen me veprën penale.

 

Neni 301

Vleft­ësi­mi i sekue­stros

1. Kur vë sekue­stron, sipas Nen­it 300, poli­cia gjyqë­sore shënon në pro­cesver­bal shkakun dhe i dorë­zon një kop­je të aktit per­son­it, të cilit i janë sekuestru­ar sendet. Pro­cesver­bali i dër­go­het pa vonesë dhe sido­qoftë jo më vonë se dyzet e tetë orë, prokuror­it të ven­dit ku është zbat­u­ar sekue­stro­ja.

2. Prokurori, bren­da dyzet e tetë orëve të ardhshme, me vendim të motivuar vleft­ë­son sekue­stron, në qoftë se ekzis­to­jnë kushtet, ose ven­dos kthimin e sendeve të sekuestru­ara. Kop­ja e vendim­it i njofto­het per­son­it të cilit i janë sekuestru­ar sendet. Kundër tij mund të bëhet ankim në gjykatë bren­da dhjetë ditëve nga i pan­de­huri dhe mbro­jtësi i tij, nga per­soni të cilit i janë sekuestru­ar sendet dhe ai që ka të drejtë t’i kthe­hen ato. Anki­mi nuk pezul­lon zba­timin e sekue­stros.

 

Neni 302

Ndih­ma e mbro­jtësit

1. Mbro­jtësi i per­son­it ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet ka të drejtë të asis­to­jë, pa patur të drejtën që të lajmëro­het që më parë, në kon­trol­limet dhe ver­i­fikimet e ngut­shme në vend, përveç rasteve të hap­jes së men­jëher­shme të plikos të autor­izuar nga prokurori.

 

Neni 303

Doku­men­ti­mi i veprimeve të poli­cisë gjyqë­sore

1. Poli­cia gjyqë­sore doku­men­ton, qoftë edhe në for­më të përm­bled­hur, të gjitha veprimet e kry­era.

2. Poli­cia gjyqë­sore mban pro­cesver­bal për:

a) kallëzimet dhe ankimet e paraqi­tu­ra me gojë;

b) të dhë­nat përm­bled­hëse dhe deklarimet e mar­ra nga per­soni ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet;

c) të dhë­nat e mar­ra nga per­son­at që mund të tre­go­jnë rrethana të dobishme për qël­limet e hetim­it;

ç) këqyr­jet, njo­hjet, kon­trol­limet dhe sekuestrimet;

d) aktet për iden­ti­fikimin dhe njo­hjen e per­son­it ndaj të cilit zhvil­lo­hen hetimet, për mar­rjen e plikove ose të kor­re­spon­dencës dhe për vënien e sekue­stros;

e) veprimet het­i­more të deleguara nga prokurori.

3. Doku­menta­cioni i veprimeve të poli­cisë gjyqë­sore, provat mate­ri­ale dhe sendet që lid­hen me veprën penale vihen në dis­pozi­cion të prokuror­it.

 

 

KREU V

VEPRIMTARIA E PROKURORIT

 

Neni 304

Veprim­taria het­i­more e prokuror­it

1. Prokurori drej­ton veprim­tar­inë het­i­more dhe kryen vetë çdo veprim het­i­mor që e çmon të nevo­jshëm.

2. Ai mund të kërko­jë nga poli­cia gjyqë­sore kry­er­jen e veprimeve të deleguara posaçër­isht, përf­shirë edhe mar­rjen në pyet­je të të pan­de­hu­rit dhe bal­lafaqimet, në të cilat merr pjesë i pan­de­huri dhe mbro­jtësi i tij. Në këtë rast poli­cia gjyqë­sore respek­ton dis­poz­i­tat për cak­timin dhe pjesë­mar­rjen e mbro­jtësit në veprimet het­i­more.

3. Për veprime të veçan­ta që duhen kry­er në një rreth tjetër, kur nuk men­don të pro­ce­do­jë per­son­al­isht, mund të dele­go­jë, sipas kom­pe­tencës lën­dore përkatëse, prokuror­in e atij rrethi. Kur ka arsye të ngut­shme ose shkaqe të rëndë­sishme, prokurori i deleguar ka të drejtë të krye­jë me ini­cia­tivën e tij çdo veprim të domos­doshëm për qël­limet e hetim­it.

 

Neni 305

Mar­r­ja për­sipër e het­imeve

1. Prokurori i Përgjithshëm, mbi ankesën e të pan­de­hu­rit, të dëm­tu­ar­it ose edhe krye­sisht, urd­hëron, me vendim të arsyet­u­ar, mar­rjen për­sipër të het­imeve në qoftë se prokurori i rrethit nuk e ushtron ndjek­jen penale ose nuk e pushon atë në afatin e cak­tu­ar.

2. Prokurori i Përgjithshëm zhvil­lon hetimet e domos­doshme dhe for­mu­lon kërke­sat e veta bren­da trid­hjetë ditëve nga vendi­mi për mar­rjen për­sipër të het­imeve.

 

Neni 306

Mar­rëd­hëni­et ndër­m­jet prokuror­ive të ndryshme

1. Prokuror­itë që pro­ce­do­jnë në het­ime të lid­hu­ra bashkëren­do­jnë punën midis tyre. Për këtë qël­lim shkëm­be­jnë akte dhe infor­ma­cione si dhe njof­time për udhëzimet që i jepen poli­cisë gjyqë­sore. Ato mund të pro­ce­do­jnë edhe bashkër­isht në kry­er­jen e veprimeve të veçan­ta.

2. Hetimet e dy prokuror­ive të ndryshme quhen të lid­hu­ra:

a) në rastet e bashkim­it të pro­ced­imeve ose kur është fjala për vepra penale të kry­era nga disa per­sona në dëm të njëri-tjetrit;

b) kur pro­va e një vepre penale ose e ndon­jë rrethane të saj ndikon mbi provën e një vepre penale tjetër ose të një rrethane tjetër;

c) kur pro­va e disa veprave penale rrjedh, edhe pjesër­isht, nga i njëjti burim.

 

Neni 307

Paraqit­ja vetë për të bërë deklarime

1. Ai që ka mar­rë dijeni se ndaj tij zhvil­lo­hen het­ime, ka të drejtë të paraqitet te prokurori dhe të bëjë deklarime.

2. Kur ai që paraqet vetë e kundër­sh­ton fak­tin për të cilin pro­ce­do­het dhe lejo­het të parashtro­jë shfa­jësimet e tij, vepri­mi i kry­er bara­zo­het me mar­rjen në pyet­je.

3. Paraqit­ja vetë nuk pen­gon zba­timin e masave të sig­urim­it.

 

Neni 308

Fte­sa për paraqit­je

1. Prokurori fton per­son­in ndaj të cilit zhvil­lo­hen het­ime të paraqitet kur do ta mar­rë në pyet­je ose kur duhet të krye­jë veprime që kërko­jnë pran­inë e tij.

2. Fte­sa për t’u paraqi­tur përm­ban:

 

a) gjen­er­alitetet ose të dhë­na të tjera per­son­ale që vle­jnë për iden­ti­fikim;

b) ditën, orën dhe vendin e paraqit­jes;

c) llo­jin e veprim­it për të cilin është ftu­ar;

ç) par­ala­jmërim­in se prokurori mund të urd­hëro­jë shoqërim­in e detyrueshëm në rast mosparaqit­je, pa patur pengesë të ligjshme.

3. Fte­sa përm­ban edhe parashtrim­in e përm­bled­hur të fak­tit që rezul­ton nga hetimet e bëra deri në atë çast.

4. Fte­sa njofto­het të pak­tën tri ditë para asaj që është cak­tu­ar për paraqit­je, me për­jash­tim të rasteve që për arsye të mund­shme, prokurori men­don të shkur­to­jë afatin.

 

Neni 309

Cak­ti­mi dhe ndih­ma e mbro­jtësit

1. I pan­de­huri që nuk ka mbro­jtës njofto­het nga prokurori se ndih­mo­het nga një mbro­jtës i cak­tu­ar krye­sisht.

2. Mbro­jtësi i zgjed­hur ose i cak­tu­ar krye­sisht lajmëro­het të pak­tën njëzet e katër orë për­para kur pro­ce­do­het me mar­rje në pyet­je, këqyr­je ose bal­lafaqim. Kur vone­sa mund të dëm­to­jë lajmëri­mi i mbro­jtësit bëhet urgjen­tisht.

3. Pro­cesver­balet e veprimeve të kry­era nga prokurori dhe nga poli­cia gjyqë­sore, në të cilat mbro­jtësi ka të drejtë të asis­to­jë, depoz­i­to­hen në sekre­tar­inë e prokuror­isë bren­da tri ditëve nga kry­er­ja e veprim­it, me të drejtën për mbro­jtësin që t’i shqyr­to­jë dhe të nxjer­rë kop­je.

 

Neni 310

Njof­ti­mi i të pan­de­hu­rit për të mar­rë pjesë në kon­trol­lime e sekuestrime

(Shtu­ar para­grafi II me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Prokurori, kur do të krye­jë kon­troll ose sekuestrim njofton të pan­de­hurin që të jetë i pran­ishëm së bashku me mbro­jtësin e zgjed­hur dhe, kur nuk e ka këtë, cak­ton një mbro­jtës krye­sisht.

2. Kur i pan­de­huri dhe mbro­jtësi i tij janë njof­tu­ar rreg­ull­isht, por nuk janë të pran­ishëm pa shkak të arsyeshëm, cak­to­het një mbro­jtës krye­sisht. Kjo gjend­je pasqy­ro­het në pro­cesver­balin përkatës.

 

Neni 311

Mar­r­ja në pyet­je e per­son­it të pan­de­hur në një pro­ced­im

të lid­hur

1. Per­soni i mar­rë si i pan­de­hur në një pro­ced­im të lid­hur mer­ret në pyet­je nga prokurori në for­mat e parashikuara nga Neni 167.

 

Neni 312

Mar­r­ja e të dhë­nave

1. Prokurori merr të dhë­na nga per­soni i dëm­tu­ar dhe nga ata që mund të tre­go­jnë rrethana të dobishme për qël­limet e hetim­it, duke zbat­u­ar rreg­ul­lat e cak­tu­ara për mar­rjen e dësh­misë.

2. Thirr­ja e këtyre per­son­ave bëhet me urd­hër, i cili përm­ban:

a) gjen­er­alitetet e per­son­it;

b) ditën, orën dhe vendin e paraqit­jes;

c) par­ala­jmërim­in se prokurori mund të urd­hëro­jë shoqërim­in e detyrueshëm në rast mosparaqit­je pa patur pengesë të ligjshme.

3. Prokurori urd­hëron në të njëjtën mënyrë edhe për thirrjen e përk­thye­sit dhe eksper­tit.

 

Neni 313

Njo­h­ja e per­son­ave dhe e sendeve

1. Kur është e nevo­jshme, prokurori pro­ce­don në njo­hjen e per­son­ave, të sendeve ose të çdo gjë­je tjetër që mund të jetë objekt i per­cep­ti­m­it shqisor.

 

2. Per­son­at, sendet dhe objek­tet e tjera i paraqiten ose i tre­go­hen me fig­urë atij që duhet të bëjë njo­hjen.

3. Kur ka arsye të bazuara për të men­d­uar se per­soni i thirrur për të bërë njo­hjen mund të ketë dru­a­jt­je ose ndikim tjetër nga pra­nia e atij që duhet të nji­het, prokurori merr masa që vepri­mi të kry­het pa u parë nga ai që duhet të nji­het.

 

Neni 314

Cak­ti­mi i eksper­tit

1. Prokurori, kur pro­ce­don në veprime, për të cilat kërko­hen njo­huri teknike, mund të cak­to­jë ekspert, të cilit i jep detyra. Eksper­ti nuk mund të refu­zo­jë detyrën pa shkaqe të arsyeshme.

2. Eksper­ti mund të autor­i­zo­het nga prokurori që të asis­to­jë në veprime të veçan­ta het­i­more.

3. Kur ver­i­fikimet teknike kanë të bëjnë me per­sona, sende ose vende, gjend­ja e të cilëve është ndryshuar, prokurori lajmëron të pan­de­hurin dhe mbro­jtësin, të dëm­tu­ar­in dhe për­faqë­suesin e tij për ditën, orën dhe vendin ku do të kry­het vepri­mi.

 

Neni 315

Doku­men­ti­mi i veprimeve të prokuror­it

1. Prokurori mban pro­cesver­bal:

a) për kallëzimet dhe anke­sat e paraqi­tu­ra me gojë;

b) për këqyr­jet, kon­trol­limet dhe sekuestrimet;

c) për mar­rjen në pyet­je dhe bal­lafaqimet me të pan­de­hurin;

ç) për të dhë­nat e mar­ra nga per­son­at që tre­go­jnë rrethana të dobishme për qël­limet e hetim­it;

d) për ver­i­fikimet që kanë të bëjnë me per­sona, sende ose vende, gjend­ja e të cilëve është ndryshuar.

2. Veprimet doku­men­to­hen gjatë kry­er­jes së tyre ose men­jëherë më pas, kur ekzis­to­jnë rrethana të pakapër­cyeshme që pen­go­jnë doku­men­timin aty për aty.

3. Akti që përm­ban mar­rjen në dijeni për veprën penale dhe doku­menta­cioni që lid­het me hetimet, si urdhrat e porositë për policinë gjyqë­sore, kërke­sat drej­tu­ar gjykatës, njof­timet etj. ruhen në një fashikull të posaçëm në sekre­tar­inë e prokuror­isë së bashku me aktet e ard­hu­ra nga poli­cia gjyqë­sore.

 

KREU VI

SIGURIMI I PROVËS

 

Neni 316

Rastet e sig­urim­it të provës

1. Gjatë het­imeve para­prake, prokurori dhe i pan­de­huri mund të kërko­jnë nga  gjyka­ta që të pro­ce­do­het me sig­urim­in e provës në këto raste:

a) në mar­rjen e dësh­misë së një per­soni, kur ka arsye të bazuara për të  men­d­uar se ai nuk mund të pyetet në shqyr­timin gjyqë­sor për shkak sëmund­je­je ose  pengesë tjetër seri­oze;

b) në mar­rjen e dësh­misë, kur ka arsye të bazuara për të men­d­uar se per­soni  mund të jetë objekt dhune, kanos­je ose prem­ti­mi për t’i dhënë para ose për­fitime të  tjera me qël­lim që të mos bëjë dësh­mi ose të bëjë dësh­mi të gën­jeshtërt;

c) në pyet­jen e të pan­de­hu­rit për fak­tet që kanë të bëjnë me përgjegjës­inë e të  tjerëve, kur ekzis­ton një nga rrethanat e parashikuara nga shkro­n­jat “a” dhe “b”;

ç) në bal­lafaqimin  ndër­m­jet per­son­ave që para prokuror­it kanë bërë deklarime kundërthënëse, kur ekzis­ton një  nga rrethanat e parashikuara nga shkro­n­jat “a” dhe  “b”;

 

b) për një eksper­tim apo eksper­i­ment gjyqë­sor, kur pro­va ka të bëjë me një  per­son, një send a një vend, gjend­ja e të cilëve mund të pëso­jë ndryshime të pash­mang­shme. Eksper­ti­mi mund të kërko­het edhe kur është rasti që po të bëhet gjatë  shqyr­tim­it gjyqë­sor do të sillte një pezul­lim të gjykim­it mbi gjashtëd­hjetë ditë;

dh) në një paraqit­je për njo­hje, kur për arsye të veçan­ta nuk mund të shty­het vepri­mi deri në shqyr­timin gjyqë­sor.

 

Neni 317

Kërke­sa për sig­urim­in e provës

1. Kërke­sa për sig­urim­in e provës paraqitet bren­da afat­eve për për­fundimin e  het­imeve dhe përm­ban:

a) provën që duhet  mar­rë dhe rëndës­inë e saj për vendimin gjyqë­sor;

b) per­son­at ndaj të cilëve pro­ce­do­het për fak­tet objekt prove;

c) rrethanat që nuk lejo­jnë që mar­r­ja e provës të shty­het për në shqyr­timin  gjyqë­sor.

2. Kërke­sa e bërë nga prokurori tre­gon edhe mbro­jtësit e per­son­ave të  intere­suar në bazë të para­grafit 1, shkro­n­ja “b”, per­son­in e dëm­tu­ar dhe mbro­jtësin e  tij.

3. Dis­poz­i­tat e para­grafit 1 dhe 2 respek­to­hen me paso­jë mospra­n­i­mi.

4. Prokurori mund të ven­dosë zgjat­jen e het­imeve para­prake për qël­limet e  sig­urim­it të provës.

 

Neni 318

Kërke­sa e per­son­it të dëm­tu­ar

1. Per­soni i dëm­tu­ar mund t’i drej­to­het prokuror­it që ai të  kërko­jë sig­urim­in e  provës.

2. Kur nuk e pra­non kërkesën, prokurori merr vendim të arsyet­u­ar dhe vë në  dijeni per­son­in e dëm­tu­ar, i cili mund të bëjë ankim në gjykatë.

3. I dëm­tu­ari akuzues mund t’i kërko­jë gjykatës që të pro­ce­do­jë në sig­urim­in e  provës para fil­lim­it të gjykim­it.

 

Neni 319

Paraqit­ja e kërkesës

1. Kërke­sa për sig­urim­in e provës depoz­i­to­het në sekre­tar­inë e gjykatës bashkë me sendet e doku­mentet e mund­shme. Ajo u njofto­het palëve dhe per­son­ave të  intere­suar nga ai që e ka bërë.

2. Bren­da dy ditëve nga njof­ti­mi i kërkesës,  prokurori dhe i pan­de­huri mund të  paraqesin argu­mente lid­hur me bazuesh­mërinë e kërkesës, të depoz­i­to­jnë  sende dhe  doku­mente, si dhe të tre­go­jnë fak­te të tjera dhe per­sona të tjerë të intere­suar.

3. Prokurori mund të kërko­jë nga gjyka­ta shtyr­jen e afatit për sig­urim­in e  provës së kërkuar nga i pan­de­huri, kur zba­ti­mi i veprim­it do t’i sillte dëm mar­rjes së provës. Gjyka­ta ven­dos mbi kërkesën pasi dëgjon të pan­de­hu­rit dhe mbro­jtësin e tij.

 

Neni 320

Dispon­i­mi mbi kërkesën për sig­urim­in e provës

(Shtu­ar një para­graf pas pikës “1” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Bren­da dy ditëve nga ard­h­ja e përgjig­jes për mar­rjen e njof­tim­it për kërkesën për sig­urim­in e provës, gjyka­ta merr vendim, me të cilin pra­non ose rrë­zon kërkesën për sig­urim­in e provës.

Kundër vendim­it mund të bëhet ankim në gjykatën e apelit bren­da 5 ditëve. Gjyka­ta e apelit e shqyr­ton ankesën bren­da 10 ditëve nga dorëz­i­mi i akteve në këtë gjykatë.

2. Me vendimin që pra­non kërkesën gjyka­ta cak­ton:

a) objek­tin e provës bren­da kufi­jve të kërkesës;

b) per­son­at e intere­suar për mar­rjen e provës sipas kërkesës;

c) datën e seancës, e cila nuk mund të kalo­jë një afat më të gjatë se dhjetë ditë nga data e dhënies së vendim­it.

3. Kur i pan­de­huri, pra­nia e të cilit është e domos­doshme për sig­urim­in e provës,  nuk paraqitet pa një shkak të ligjshëm, gjyka­ta urd­hëron shoqërim­in e tij të  detyrueshëm.

4. Kur ekzis­to­jnë arsye të ngut­shme dhe sig­uri­mi i provës nuk mund të kry­het në  rrethin e gjykatës kom­pe­tente, kjo e fun­dit mund të dele­go­jë gjykatën e ven­dit ku  mund të mer­ret pro­va.

 

Neni 321

Mar­r­ja e provës

1. Sean­ca  për mar­rjen e provës zhvil­lo­het me pjesë­mar­rjen e domos­doshme të  prokuror­it dhe të mbro­jtësit të të pan­de­hu­rit. Ka të drejtë të mar­rë pjesë edhe  për­faqë­sue­si i të dëm­tu­ar­it.

2. I pan­de­huri dhe i dëm­tu­ari  kanë të drejtë të mar­rin pjesë kur duhet të pyetet një dësh­mi­tar ose një per­son tjetër. Në rastet e tjera ata mund të mar­rin pjesë me  autor­iz­im para­prak të gjykatës.

3. Ndalo­het mar­r­ja e provave mbi fak­tet që kanë të bëjnë me per­sona që nuk për­faqë­so­hen nga mbro­jtësit në seancë.

4. Pro­cesver­bali, sendet dhe doku­mentet e mar­ra për sig­urim­in e provës i  dër­go­hen prokuror­it. Mbro­jtësit kanë të drejtë t’i shiko­jnë ato dhe të nxjer­rin kop­je të tyre.

 

Neni 322

Për­dori­mi i provave të mar­ra

1. Provat e mar­ra sipas rreg­ullave të këtij kreu mund të për­doren në shqyr­timin  gjyqë­sor vetëm ndaj të pan­de­hurve, mbro­jtësit e të cilëve kanë asis­tu­ar në mar­rjen e  tyre.

2. Vendi­mi i dhënë mbi bazën e një prove të mar­rë sipas rreg­ullave të këtij kreu,  në të cilin i dëm­tu­ari nuk ka qenë në gjend­je të mar­rë pjesë, nuk sjell paso­ja përveçse kur vetë i dëm­tu­ari ka pran­uar qoftë edhe në hes­ht­je.

 

KREU VII

AFATET E PËRFUNDIMIT TË HETIMEVE

 

Neni 323

Afati i het­imeve para­prake

1. Bren­da tre mua­jve nga data në të cilën emri i per­son­it që i atribuo­het  vepra penale është shënuar në regjistrin e njof­tim­it të veprave penale, prokurori ven­dos dërgimin e çësht­jes në gjyq ose pushimin ose pezul­lim­in e saj.

2. Kur është i nevo­jshëm autor­iz­i­mi i pro­cedim­it, ecja e afatit pezul­lo­het nga  çasti që bëhet kërke­sa deri në ditën kur autor­iz­i­mi i vjen prokuror­it.

 

Neni 324

Zgjat­ja e afatit

(Shtu­ar  një para­graf në pikën “2” me ligjin nr.8460, datë 11.2.1999)

1. Prokurori mund ta zgjasë afatin e het­imeve për një kohë deri në tre muaj.

2. Zgjat­je të mëte­jshme, secila për një kohë jo më shumë se tre muaj, mund të  bëhen nga prokurori në rastet e het­imeve kom­plekse ose të pamundë­sisë objek­tive për  t’i për­fun­d­uar ato bren­da afatit të zgjatur. Kohëzg­jat­ja e het­imeve para­prake nuk  mund të kalo­jë  dy vjet.

Tej afatit 2‑vjeçar, në raste të jashtëza­kon­shme, afati i hetim­it mund të zgjatet vetëm me mira­tim të Prokuror­it të Përgjithshëm deri në 1 vit, për çdo zgjat­je jo më shumë se tre muaj, pa cen­uar afatet e kohëzg­jat­jes së paraburgim­it.

3. Vendi­mi për zgjat­jen e afatit të het­imeve u njofto­het të pan­de­hu­rit dhe të  dëm­tu­ar­it.

4. Veprimet het­i­more të kry­era pas mbarim­it të afatit nuk mund të për­doren.

 

Neni 325

Anki­mi për zgjat­jen e afatit të het­imeve

1. I pan­de­huri dhe i dëm­tu­ari kanë të drejtë, bren­da dhjetë ditëve nga njof­ti­mi, të bëjnë ankim në gjykatën e rrethit kundër vendim­it të prokuror­it për zgjat­jen e afatit të het­imeve.

2. Anke­sa  shqyr­to­het nga gjyka­ta bren­da dhjetë ditëve, duke u dëgjuar i  pan­de­huri, mbro­jtësi, i dëm­tu­ari dhe prokurori.

3. Kur gjyka­ta pra­non ankesën, hetimet nuk mund të vazh­do­jnë ose vazh­do­jnë vetëm për një afat të cak­tu­ar nga ajo.

4. Kundër vendim­it të gjykatës mund të bëhet ankim, i cili nuk pezul­lon  zba­timin e tij.

 

Neni 326

Pezul­li­mi i het­imeve

1. Kur nuk nji­het autori i veprës penale ose kur i pan­de­huri vuan nga një  sëmund­je e rëndë që ndalon het­imin e mëte­jshëm, prokurori ven­dos pezul­lim­in e  het­imeve.

2. Pezul­li­mi i het­imeve ven­doset pasi të jenë kry­er të gjitha veprimet e mund­shme.

3. Het­i­mi i pezul­lu­ar rifil­lon me vendim të prokuror­it.

 

KREU VIII

PËRFUNDIMI I HETIMEVE

 

Neni 327

Veprimet e poli­cisë gjyqë­sore dhe të prokuror­it

1. Pasi kryen veprimet e nevo­jshme het­i­more, poli­cia gjyqë­sore i dër­gon aktet prokuror­it bashkë me një rela­cion shp­jegues për fak­tin dhe provat, si dhe me  sug­jerimet e veta për mënyrën e për­fundim­it të het­imeve.

2. Prokurori, pasi shqyr­ton aktet dhe sig­uro­het që i pan­de­huri ose mbro­jtësi është njo­hur me to ven­dos, sipas rastit, pushimin e çësht­jes ose dërgimin e saj në  gjykatë.

 

Neni 328

Pushi­mi i çësht­jes

(Shtu­ar pika 1 me ligjin 8460, datë 11.2.1999)

1. Në çdo fazë të pro­cedim­it, prokurori ven­dos pushimin e akuzës ose çësht­jes kur:

a) del qartë se fak­ti nuk ekzis­ton;

b) fak­ti nuk parashiko­het nga ligji si vepër penale;

c) i dëm­tu­ari nuk ka bërë ankim ose heq dorë nga anki­mi në rastet që pro­ced­i­mi fil­lon me kërkesën e tij;

ç) per­soni nuk mund të mer­ret si i pan­de­hur ose nuk mund të dëno­het;

d) ekzis­ton një shkak që e shuan veprën penale ose për të cilin ndjek­ja penale nuk duhej të fil­lo­hej ose nuk duhet të vazh­do­jë;

dh) del se i pan­de­huri nuk e ka kry­er veprën ose nuk provo­het që e ka kry­er ai;

e) me vendim të for­mës së pre­rë i pan­de­huri është gjykuar për të njëjtën vepër penale;

ë) i pan­de­huri vdes;

f) në rastet e tjera të parashikuara me ligj.

 

Neni 329

Anki­mi kundër vendim­it të pushim­it të çësht­jes

(Shtu­ar pika 1 me ligjin nr.8460, datë 11.2.1999, Neni 5;

Shfuqizuar pjesë  fjalie në pikën 1 me vendimin e Gjykatës Kushtetuese nr.5, datë 6.3.2009)

 

1. Kundër vendim­it të pushim­it të akuzës ose të çësht­jes mund të bëjnë ankim në gjykatën e  rrethit gjyqë­sor i dëm­tu­ari dhe i pan­de­huri.

2. Gjyka­ta, kur e gjen të drejtë ankimin e të dëm­tu­ar­it ven­dos që hetimet të  vazh­do­jnë, ndër­sa kur pra­non ankimin e të pan­de­hu­rit ndryshon vendimin e pushim­it me for­mulim më të favor­shëm për të pan­de­hurin.

3. Kundër vendim­it të gjykatës mund të bëhet ankim në gjykatën e apelit nga prokurori, i dëm­tu­ari dhe i pan­de­huri.

 

Neni 330

Detyri­mi i ankue­sit me shpen­zimet dhe dëmet

1. Kur pushi­mi i çësht­jes bëhet për shkak se fak­ti nuk ekzis­ton, per­soni i  dëm­tu­ar, me ankimin e të cilit ka fil­lu­ar pro­ced­i­mi, ngarko­het me pag­imin e  shpen­z­imeve të pro­cedim­it të bëra nga shteti.

2. Ankue­si ngarko­het edhe me shpen­zimet e bëra nga i pan­de­huri dhe i padi­turi civ­il, kur ata i kërko­jnë këto, si dhe me shpër­blim­in e dëmit.

3. Kur çësht­ja është pushuar për shkak të tërhe­q­jes së ankim­it, shpen­zimet i ngarko­hen ankue­sit, përveç rastit që në aktin e tërhe­q­jes është parashikuar me  mar­rëvesh­je që ato të jenë tërë­sisht ose pjesër­isht në ngarkim të atij kundër të cilit është bërë anki­mi.

4. Shpen­zimet dhe dëmet cak­to­hen nga prokurori. Kundër vendim­it të tij mund të bëjnë ankim në gjykatë, i dëm­tu­ari, i pan­de­huri dhe i padi­turi civ­il.

 

Neni 331

Dërgi­mi i çësht­jes në gjykatë

1. Kur ka pro­va të plota për fajës­inë e të pan­de­hu­rit, prokurori paraqet kërkesën për gjykimin e çësht­jes.

2. Kërke­sa për gjykim përm­ban:

a) gjen­er­alitetet e të pan­de­hu­rit dhe të dëm­tu­ar­it nga vepra penale;

b) parashtrim­in e fak­tit, duke treguar nenet përkatëse të Kodit Penal;

c) burimet e provës dhe fak­tet që ato u refer­o­hen;

ç) datën dhe nën­shkrim­in e prokuror­it.

3. Kërke­sa u njofto­het të pan­de­hu­rit dhe të dëm­tu­ar­it.

 

Neni 332

Fashikul­li i gjykim­it

1. Kërkesës së prokuror­it për gjykimin e çësht­jes i bashko­hen:

a) aktet që i përkasin kallëzim­it të veprës penale dhe kërkesës për pra­n­imin e  padisë civile;

b) pro­cesver­balet e veprimeve të papërsërit­shme të kry­era nga poli­cia gjyqë­sore dhe prokurori;

c) aktet për mar­rjen e masave të sig­urim­it;

ç) pro­cesver­balet e veprimeve të kry­era për sig­urim­in e provës dhe të atyre të  plotë­suara jashtë shtetit në bazë të letër­poro­sisë;

d) dësh­mia e penalitetit dhe doku­mente të tjera që lid­hen me per­son­alitetin e të  pan­de­hu­rit;

dh) provat mate­ri­ale dhe sendet që i përkasin veprës penale, kur nuk duhet të  ruhen në vend tjetër;

e) pro­cesver­balet për veprimet e këqyr­jes, njo­hjes dhe eksper­i­men­tit;

ë) raportet me shkrim të ekspertëve;

f) pro­cesver­balet e provës të pro­ced­imeve të tjera të lid­hu­ra;

g) pro­cesver­balet dhe regjistrimet e përgjim­it të bised­imeve dhe komu­nikimeve;

gj) çdo akt tjetër që parashiko­het në ligj.

2. Kop­jet e këtyre akteve dhe provat e tjera të mar­ra gjatë het­imeve para­prake qën­dro­jnë në fashikullin e prokuror­it.

 

TITULLI VII

GJYKIMI

 

KREU I

VEPRIMET PËRGATITORE

 

Neni 333

Cak­ti­mi i seancës

1. Bren­da dhjetë ditëve nga depoz­iti­mi i kërkesës së prokuror­it ose të  dëm­tu­ar­it akuzues, kryetari i trupit gjykues, i ngarkuar për gjykimin e çësht­jes cak­ton datën e seancës gjyqë­sore.

2. Data e seancës i njofto­het prokuror­it, të pan­de­hu­rit, mbro­jtësit, të  dëm­tu­ar­it, palëve pri­vate dhe për­faqë­suesve të tyre të pak­tën dhjetë ditë para datës së cak­tu­ar për gjykim.

 

Neni 334

Kërke­sa për gjykim të shpe­jtë

1. Kur janë kushtet e parashikuara në ligj, prokurori mund të kërko­jë gjykimin e  drejt­për­drejtë, kurse i pan­de­huri gjykimin e shkur­tu­ar.

2. Në këto raste zba­to­hen rreg­ul­lat e cak­tu­ara në këtë Kod për gjykimet e  posaçme.

 

Neni 335

Të drej­tat e palëve

1. Deri në datën e cak­tu­ar për gjykim palët, mbro­jtësit dhe për­faqë­sue­sit e tyre  kanë të drejtë të shiko­jnë sendet e sekuestru­ara, të shqyr­to­jnë, në sekre­tari, aktet dhe  doku­mentet e mbled­hu­ra në fashikullin për shqyr­timin gjyqë­sor, si dhe të nxjer­rin kop­je të tyre.

 

Neni 336

Veprimet e ngut­shme

1. Për rastet që kërko­het sig­uri­mi i provës, kryetari me kërkesën e palëve urd­hëron mar­rjen e provave, të cilat më vonë rreziko­hen të mos mer­ren, duke respek­tu­ar rreg­ul­lat e parashikuara për shqyr­timin gjyqë­sor.

2. Për ditën, orën dhe vendin e cak­tu­ar për mar­rjen e provës lajmëro­hen, të  pak­tën njëzet e katër orë për­para, prokurori, i pan­de­huri, i dëm­tu­ari dhe mbro­jtësi.

3. Pro­cesver­balet e veprimeve të kry­era përf­shi­hen në fashikullin e shqyr­tim­it  gjyqë­sor.

 

Neni 337

Thirr­ja e dësh­mi­tarëve dhe ekspertëve

1. Palët që kërko­jnë pyet­jen e dësh­mi­tarëve dhe të ekspertëve duhet të  depoz­i­to­jnë në sekre­tar­inë e gjykatës, të pak­tën pesë ditë para datës së cak­tu­ar për  gjykim, listën e tyre.

2. Kryetari  urd­hëron, edhe krye­sisht, thirrjen e eksper­tit të cak­tu­ar gjatë hetim­it para­prak për sig­urim­in e provës.

 

Neni 338

Për­p­jek­ja për paj­tim

1. Në rastin e veprave që ndiqen me kërkesën e të dëm­tu­ar­it akuzues, gjyka­ta thër­ret të dëm­tu­ar­in dhe atë kundër të cilit është bërë kërke­sa për gjykim dhe u  propo­zon zgjid­hjen e çësht­jes me paj­tim. Në qoftë se i dëm­tu­ari e tërheq kërkesën dhe ai që aku­zo­het e pra­non tërhe­q­jen, gjyka­ta ven­dos pushimin e çësht­jes. Në të kundërtën ajo cak­ton datën e seancës dhe u bën të njo­hur atyre se mund të ndih­mo­hen nga mbro­jtës.

 

KREU II

SHQYRTIMI GJYQËSOR

 

SEK­SiONI  I

RREGULLA TË PËRGJITHSHME

 

Neni 339

Pub­liciteti i seancës

1. Sean­ca gjyqë­sore është pub­like, përndryshe quhet e pavlef­shme.

2. Nuk pra­nohen në seancë të mitu­rit nën moshën gjashtëm­bëd­hjetë vjeç dhe  ata që janë në gjend­je dehje, intok­siki­mi ose çrreg­ul­li­mi men­dor.

3. Ndalo­het pra­nia në seancë e per­son­ave të armato­sur, me për­jash­tim të  pjesë­tarëve të for­cave të rua­jt­jes së ren­dit.

 

Neni 340

Rastet e gjykim­it me dyer të mbyl­lu­ra

1. Gjyka­ta ven­dos që shqyr­ti­mi gjyqë­sor ose disa veprime të tij të zhvil­lo­hen me  dyer të mbyl­lu­ra:

a) kur pub­liciteti mund të dëm­to­jë moralin shoqëror ose mund të sjel­lë përhap­jen e të dhë­nave që duhet të mba­hen sekret në interes të shtetit, në qoftë se një  gjë e tillë kërko­het nga organi kom­pe­tent;

b) kur nga ana e pub­likut ka shfaq­je që prishin zhvil­lim­in e rreg­ullt të seancës;

c) kur është e nevo­jshme të mbro­het sig­uria e dësh­mi­tarëve ose e të  pan­de­hurve;

ç) kur gjyko­het e nevo­jshme në pyet­jen e të miturve.

2. Vendi­mi i gjykatës për zhvil­lim­in e seancës me dyer të mbyl­lu­ra revoko­het kur  pusho­jnë shkaqet që e sol­lën atë.

 

Neni 341

Drej­ti­mi i seancës

1. Drej­ti­mi i seancës bëhet nga kryetari. Urdhrat e tij për rua­jt­jen e ren­dit e të  qetë­sisë janë të detyrueshme për palët e pjesë­mar­rësit dhe të zbat­ueshme nga  organet e ren­dit. Ata që pen­go­jnë zhvil­lim­in e rreg­ullt të seancës nxir­ren jashtë me  urd­hër të kryetar­it dhe kur nuk binden dëno­hen me gjobë deri në dhjetë mijë lekë. Urdhri është i paankimueshëm.

2. Kur kry­het një vepër penale në sal­lën e gjykim­it, prokurori pro­ce­don në bazë të ligjit dhe, kur është rasti urd­hëron arres­timin e autorit.

 

Neni 342

Gjyki­mi i pandër­pre­rë

(Shtu­ar pika “4” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Kur shqyr­ti­mi gjyqë­sor nuk mund të për­fun­do­het në një seancë të vetme, gjyka­ta ven­dos që të vazh­do­jë ditën e mëpasme të punës.

2. Gjyka­ta mund të ndër­presë shqyr­timin gjyqë­sor, vetëm për arsye të veçan­ta,  deri në pesëm­bëd­hjetë ditë.

3. Shtyr­ja dhe ndër­pre­r­ja e shqyr­tim­it gjyqë­sor shpallen nga kryetari në seancë. Shpall­ja zëvendë­son njof­timin për ata që janë të pran­ishëm ose që duhet të quhen të pran­ishëm.

4. Kur për shkaqe të përligju­ra ndryshon për­bër­ja e trupit gjykues, anë­tari i ri duhet të nji­het me përm­ba­jt­jen e pro­ce­sit gjyqë­sor, përveç rastit kur kërko­het prej tij që çësht­ja të shqyr­to­het nga fil­li­mi. Kur ndryshon më shumë se një nga anë­tarët e trupit gjykues që gjykon me tre gjyq­tarë dhe më shumë se dy nga anë­tarët e trupit gjykues që gjykon me pesë gjyq­tarë, gjyki­mi fil­lon nga e para.

 

Neni 343

Pezul­li­mi i shqyr­tim­it gjyqë­sor

1. Kur  për­fundi­mi i çësht­jes penale varet nga zgjid­h­ja e një mos­mar­rëvesh­je civile ose admin­is­tra­tive, për të cilën zhvil­lo­het një gjykim, gjyka­ta mund të ven­dosë pezul­lim­in e shqyr­tim­it gjyqë­sor derisa çësht­ja të zgjid­het me vendim të for­mës së pre­rë.

2. Kundër vendim­it të pezul­lim­it mund të bëhet ankim.

3. Kur gjyki­mi civ­il ose admin­is­tra­tiv nuk për­fun­do­het bren­da gjashtë mua­jve,  gjyka­ta mund të revoko­jë vendimin e pezul­lim­it, edhe krye­sisht.

 

Neni 344

Pra­nia e të pan­de­hu­rit në seancë

(Shtu­ar pika “4” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. I pan­de­huri merr pjesë në seancë si per­son i lirë edhe kur është i  parabur­go­sur, me për­jash­tim të rasteve kur duhen mar­rë masa të domos­doshme për të paran­dalu­ar rrezikun e ikjes a të dhunës.

2. I pan­de­huri që me sjell­jen e tij pen­gon zhvil­lim­in e rreg­ullt të seancës, edhe  pse i është tërhe­qur vëmend­ja, largo­het nga sal­la me urd­hër të kryetar­it.

3. I pan­de­huri i larguar quhet i pran­ishëm dhe për­faqë­so­het nga mbro­jtësi. Ai  mund të ripra­nohet në sal­lë në çdo kohë.

4. Munge­sa e të pan­de­hu­rit që largo­het nga sal­la dhe nuk ka pran­uar të ketë mbro­jtës, nuk e pen­gon zhvil­lim­in e gjykim­it. Në këtë rast cak­to­het një mbro­jtës krye­sisht dhe vazh­don gjyki­mi. I pan­de­huri ose mbro­jtësi i cak­tu­ar prej tij mund të pra­nohet në sal­lë në çdo kohë.

 

Neni 345

Pro­cesver­bali i seancës

1. Sekre­tari mban pro­cesver­balin e seancës, në të cilin tre­go­hen:

a) ven­di, data, ora e hap­jes dhe e mbyll­jes së seancës;

b) për­bër­ja e gjykatës;

c) emri dhe mbiem­ri i prokuror­it dhe të dëm­tu­ar­it akuzues;

ç) gjen­er­alitetet e të pan­de­hu­rit ose të dhë­na të tjera per­son­ale që vle­jnë për  ta iden­ti­fikuar, gjen­er­alitetet e mbro­jtësve, të palëve pri­vate dhe të për­faqë­suesve të  tyre.

2. Men­jëherë pas mbyll­jes së seancës, pro­cesver­bali, i nën­shkru­ar në fund të çdo flete nga ai që e ka mba­j­tur, i paraqitet kryetar­it për ta vis­tu­ar.

3. Pro­cesver­bali i seancës përf­shi­het në fashikullin për shqyr­timin gjyqë­sor.

 

Neni 346

Përm­ba­jt­ja e pro­cesver­balit

1. Pro­cesver­bali për­shkru­an veprimet e kry­era në seancë dhe pasqy­ron në mënyrë të përm­bled­hur kërke­sat dhe kon­kluzionet e prokuror­it, të të dëm­tu­ar­it akuzues, mbro­jtësve dhe për­faqë­suesve të palëve pri­vate.

2. Urdhrat e dhë­na me gojë nga kryetari riprod­ho­hen tërë­sisht. Urdhrat e  shpal­lu­ra në seancë me anë të lexim­it i bashko­hen pro­cesver­balit.

 

Neni 347

Kërke­sat e palëve për pro­cesver­balin

1. Palët kanë të drejtë të kërko­jnë shën­imin në pro­cesver­bal të çdo deklari­mi  për të cilin kanë interes. Mem­o­ri­et me shkrim të paraqi­tu­ra nga palët, në mbështet­je të kërke­save dhe kon­kluzion­eve të tyre, i bashko­hen pro­cesver­balit.

2. Kryetari mund të urd­hëro­jë, edhe krye­sisht, që sekre­tari të lex­o­jë pjesë të  veçan­ta të pro­cesver­balit me qël­lim që të ver­i­fiko­jë sak­tës­inë dhe plotës­inë e tij. Mbi  kërke­sat për kor­rigjim ose shuar­je, si dhe mbi ato që parashiko­hen në para­grafin 1,  kryetari disponon me vendim.

 

SEKSIONI II

VEPRIMET PARAPRAKE

 

Neni 348

Ver­i­fiki­mi i paraqit­jes së palëve

1. Para se të fil­lo­jë shqyr­ti­mi gjyqë­sor, kryetari kon­trol­lon paraqit­jen e palëve.

2. Kur mbro­jtësi i cak­tu­ar krye­sisht nuk është i pran­ishëm, kryetari cak­ton si  zëvendës një mbro­jtës tjetër, sipas Nenit 49, para­grafi 5.

 

Neni 349

Përsërit­ja e thirrjes

1. Gjyka­ta urd­hëron, edhe krye­sisht, që të përsëritet thirr­ja për gjykim kur del që i pan­de­huri ose per­soni ndaj të cilit është bërë kërkesë për gjykim nga i dëm­tu­ari akuzues nuk ka mar­rë njof­tim ose njof­ti­mi është i dyshimtë.

 

Neni 350

Munge­sa e të pan­de­hu­rit ose e mbro­jtësit

1. Kur i pan­de­huri, qoftë edhe i parabur­go­sur, ose per­soni ndaj të cilit ka bërë  kërkesë për gjykim i dëm­tu­ari akuzues, nuk paraqitet në seancë dhe del se munge­sa është shkak­tu­ar nga for­ca mad­hore ose ndon­jë pengesë tjetër që e për­jash­ton nga përgjegjësia, gjyka­ta, edhe krye­sisht, shtyn ose pezul­lon shqyr­timin gjyqë­sor, cak­ton datën e seancës së re dhe urdhron që të përsëritet thirr­ja.

2. Lex­i­mi i vendim­it që cak­ton seancën e re zëvendë­son njof­timin për të gjithë ata që janë ose duhet të quhen të pran­ishëm.

3. Gjyka­ta ven­dos në bazë të para­grafit 1 edhe kur mungon mbro­jtësi, me  për­jash­tim të rasteve kur i pan­de­huri ndih­mo­het nga dy mbro­jtës dhe penge­sa për paraqit­je lid­het me njërin prej tyre ose kur mbro­jtësi i pen­guar ka cak­tu­ar një  zëvendë­sues, ose kur i pan­de­huri kërkon që të pro­ce­do­het në mungesë të mbro­jtësit të pen­guar.

4. Kur del që njof­ti­mi nuk ka qenë i rreg­ullt, gjyka­ta ven­dos shtyr­jen e shqyr­tim­it gjyqë­sor dhe urd­hëron përsërit­jen e njof­tim­it.

 

Neni 351

Deklari­mi i mungesës

1. Kur i pan­de­huri i lirë ose i parabur­go­sur nuk paraqitet në seancë ndonëse është njof­tu­ar dhe nuk ka patur shkaqe të ligjshme për t’u paraqi­tur, gjyka­ta, pasi dëgjon palët, deklaron mungesën e tij. Në këtë rast ai për­faqë­so­het nga mbro­jtësi.

2. Vendi­mi që deklaron mungesën është i pavlef­shëm kur provo­het se ajo ka  ard­hur nga mos­mar­r­ja e njof­tim­it ose nga pamundësia absolute për t’u paraqi­tur.

3. Në qoftë se i pan­de­huri paraqitet pas shpall­jes së vendim­it, gjyka­ta revokon vendimin që ka deklaru­ar mungesën. Kur paraqit­ja bëhet para fil­lim­it të disku­tim­it për­fundim­tar, i pan­de­huri mund të kërko­jë të pyetet. Mbeten të vlef­shme veprimet e  kry­era më parë, por kur i pan­de­huri provon se njof­ti­mi është bërë me vonesë jo për  fajin e tij, gjyka­ta urd­hëron mar­rjen ose përsërit­jen e veprimeve që çmon se kanë rëndësi për mar­rjen e vendim­it.

 

Neni 352

Munge­sa dhe largi­mi i vull­net­shëm i të pan­de­hu­rit

1. Kur i pan­de­huri kërkon ose jep pëlqimin që shqyr­ti­mi gjyqë­sor të bëhet në  mungesë të tij, ose duke qenë i bur­go­sur, refu­zon të mar­rë pjesë, për­faqë­so­het nga  mbro­jtësi.

2. I pan­de­huri, i cili pasi është paraqi­tur, largo­het vetë nga sal­la, kon­sidero­het i  pran­ishëm, me kusht që të për­faqë­so­het nga mbro­jtësi.

3. Dis­poz­i­tat e para­grafit 2 zba­to­hen edhe kur i pan­de­huri i parabur­go­sur ikën në çdo moment të shqyr­tim­it gjyqë­sor ose gjatë inter­valeve të tij.

4. Gjyki­mi në mungesë mund të bëhet edhe kur provo­het që i pan­de­huri fshi­het.

 

Neni 353

Shoqëri­mi i detyrueshëm i të pan­de­hu­rit

1. Gjyka­ta mund të urd­hëro­jë shoqërim­in e detyrueshëm të të pan­de­hu­rit ose të  per­son­it ndaj të cilit është bërë kërkesë për gjykim nga i dëm­tu­ari akuzues, kur nuk është paraqi­tur ose është deklaru­ar në mungesë, në qoftë se pra­nia e tij është e  domos­doshme për mar­rjen e një prove, por jo për pyet­jen e tij.

 

Neni 354

Kërke­sat para­prake

1. Kërke­sat që kanë të bëjnë me juridik­sion­in, kom­pe­tencën, me bashkimin ose ndar­jen e pro­ced­imeve, me legjitim­imin e paditësit dhe të të padi­tu­rit civ­il, nuk mund të  parashtro­hen më vonë në qoftë se nuk janë ngrit­ur men­jëherë pas legjitimim­it të  palëve përveçse kur mundësia për t’i ngrit­ur lind vetëm gjatë shqyr­tim­it gjyqë­sor.

2. Për kërke­sat para­prake kanë të drejtë të flasin prokurori, i dëm­tu­ari akuzues, i pan­de­huri ose mbro­jtësi i tij dhe nga një për­faqë­sues për çdo palë pri­vate. Nuk lejo­het rep­li­ka.

3. Për kërke­sat para­prake gjyka­ta disponon me vendim.

 

Neni 355

Deklari­mi i hap­jes së shqyr­tim­it gjyqë­sor

1. Pasi kry­hen veprimet e treguara në nenet e mësipërme, kryetari e deklaron të  hapur shqyr­timin gjyqë­sor dhe tre­gon iden­titetin e të pan­de­hu­rit dhe akuzën në ngarkim të tij.

 

Neni 356

Parashtri­mi hyrës dhe kërke­sat për pro­va

1. Prokurori ose i dëm­tu­ari akuzues parashtron  në mënyrë të përm­bled­hur fak­tet objekt akuze dhe tre­gon provat që kërkon të shqyr­to­hen.

2. Sipas rad­hës, mbro­jtësi i të pan­de­hu­rit, për­faqë­sue­sit e paditësit dhe të  padi­tu­rit civilë tre­go­jnë fak­tet që syn­o­jnë të provo­jnë dhe kërko­jnë mar­rjen e provave.

3. Lejo­het mar­r­ja e provave që nuk janë kërkuar para­prak­isht kur pala që i kërkon pre­tendon se nuk ka patur mundësi t’i kërkonte.

 

Neni 357

Disponimet e gjykatës lid­hur me provat

1. Gjyka­ta, pasi dëgjon palët, jep vendim për mar­rjen e provave.

2. Gjatë shqyr­tim­it gjyqë­sor palët mund të bëjnë pre­tendime lid­hur me mar­rjen e provave. Gjyka­ta mund të revoko­jë me vendim mar­rjen e provave që dalin të  panevo­jshme ose të pra­no­jë mar­rjen e provave që kanë qenë refuzuar.

 

Neni 358

Deklarimet e të pan­de­hu­rit

1. Kryetari i bën të ditur të pan­de­hu­rit se ai ka të drejtë të bëjë në çdo fazë të  shqyr­tim­it gjyqë­sor deklarimet që çmon të për­sh­tat­shme. Kur gjatë deklarimeve i  pan­de­huri nuk i përm­ba­het objek­tit të akuzës, kryetari e par­ala­jmëron dhe kur ai  vazh­don i heq të drejtën e fjalës.

2. Sekre­tari riprod­hon tërë­sisht deklarimet e të pan­de­hu­rit, përveçse kur kryetari urd­hëron që pro­cesver­bali të mba­het në for­më të përm­bled­hur.

 

SEKSIONI III

MARRJA E PROVAVE

 

Neni 359

Rad­ha e mar­rjes së provave

1. Het­i­mi gjyqë­sor fil­lon me mar­rjen e provave të kërkuara nga prokurori ose i  dëm­tu­ari akuzues dhe vazh­don me mar­rjen e atyre që kërko­hen nga i pan­de­huri, mbro­jtësi dhe palët e tjera.

 

Neni 360

Paraqit­ja dhe beti­mi i dësh­mi­tar­it

1. Para se të fil­lo­jë pyet­ja, kryetari e par­ala­jmëron dësh­mi­tarin për detyrim­in dhe përgjegjës­inë ligjore që ka për të thënë të vërtetën, me për­jash­tim të rasteve kur  dësh­mi­tari është i mitur deri katërm­bëd­hjetë vjeç.

2. Sekre­tari i gjykatës lex­on deklaratën e betim­it të dësh­mi­tar­it:

“Beto­hem se do të them të vërtetën, të gjithë të vërtetën dhe të  mos them asgjë që nuk është e vërtetë.”

Pas kësaj dësh­mi­tari deklaron: “beto­hem” dhe tre­gon gjen­er­alitetet e tij.

3. Mosre­spek­ti­mi i dis­poz­i­tave të para­grafëve 2 dhe 3 sjell pavlef­sh­mërinë e  veprim­it të kry­er.

 

Neni 361

Pyet­ja e dësh­mi­tarëve

(Shtu­ar pika “7 “ me ligjin nr.9276, datë 16.9.2004)

1. Pyet­ja e dësh­mi­tarëve bëhet fil­lim­isht nga prokurori ose nga mbro­jtësi a për­faqë­sue­si që ka kërkuar pyet­jen. Më pas pyet­ja vazh­don nga palët, sipas rad­hës.

2. Kush ka kërkuar pyet­jen mund të bëjë pyet­je edhe mbasi mbaro­jnë palët e  tjera.

3. Ndalo­hen pyet­jet që ndiko­jnë  keq në paanës­inë e dësh­mi­tar­it ose që syn­o­jnë  në sug­jer­im­in e përgjig­jeve.

4. Për të ndih­muar kujtesën, dësh­mi­tari mund të lejo­het nga kryetari që të  shiko­jë doku­mentet e har­tu­ara prej tij.

5. Pyet­ja e dësh­mi­tarëve të mitur mund të bëhet nga kryetari, mbi kërke­sat dhe  kundër­sh­timet e palëve. Kryetari mund të ndih­mo­het nga një famil­jar i të mitu­rit ose  nga një spe­cial­ist i fushës së edukim­it të fëmi­jëve. Kur çmo­het se pyet­ja e  drejt­për­drejtë e të mitu­rit nuk e dëm­ton gjend­jen psikologjike të tij, kryetari urd­hëron  që pyet­ja të vazh­do­jë sipas dis­poz­i­tave të para­grafëve 1 dhe 2. Urdhri mund të  revoko­het gjatë pyet­jes.

6. Gjatë pyet­jes së dësh­mi­tar­it kryetari mund të bëjë pyet­je dhe, kur është  rasti, ndërhyn për të sig­u­ru­ar rad­hën e pyet­jeve, vërtetës­inë e përgjig­jeve, sak­tës­inë e  pyet­jeve dhe të kundër­sh­timeve, si dhe për të garan­tu­ar respek­timin e per­son­it.

7. Dësh­mi­tari mund të pyetet në dis­tancë, bren­da ose jashtë ven­dit, me anë të lid­hjes audiovizive, duke respek­tu­ar rreg­ul­lat e mar­rëvesh­jeve ndërkom­bëtare dhe dis­poz­i­tat e këtij Kodi. Per­soni i autor­izuar nga gjyka­ta qën­dron në vendin ku ndod­het dësh­mi­tari dhe bën vërte­timin e iden­titetit të tij, si dhe kujde­set për zhvil­lim­in e rreg­ullt të mar­rjes në pyet­je e për zba­timin e masave të mbro­jt­jes. Këto veprime ai i pasqy­ron në pro­cesver­bal.

 

Neni 361/a

Pyet­ja e bashkëpunë­torëve të drejtë­sisë dhe  e dësh­mi­tarëve të mbro­j­tur

(Shtu­ar me ligjin nr.9276, datë 16.9.2004)

1. Pyet­ja e bashkëpunë­torëve të drejtë­sisë dhe e dësh­mi­tarëve të mbro­j­tur zhvil­lo­het nën masa të veçan­ta për mbro­jt­jen e tyre, të cilat për­cak­to­hen nga gjyka­ta, krye­sisht ose me kërkesën e palëve.

Kur disponon mjete teknike, gjyka­ta mund të ven­dosë që mar­r­ja në pyet­je e tyre të zhvil­lo­het në dis­tancë me anë të lid­hjes audiovizive, sipas rreg­ullave të parashikuara në pikën 7 të Nen­it 361.

2. Kur ndaj per­son­it që do të pyetet është ven­do­sur ndryshi­mi i iden­titetit, gjyka­ta urd­hëron mar­rjen e masave të për­sh­tat­shme për të bërë të mundur që fytyra dhe zëri i per­son­it të mos jenë të dal­lueshme për palët.

Në rast se është e domos­doshme njo­h­ja e iden­titetit ose këqyr­ja e per­son­it, gjyka­ta urd­hëron thirrjen ose shoqërim­in e detyrueshëm për përm­bush­jen e këtij vepri­mi. Në këtë rast gjyka­ta urd­hëron mar­rjen e masave të nevo­jshme për të mën­jan­u­ar pam­jen e dal­lueshme të fytyrës së per­son­it, të cilit i është ndryshuar iden­titeti.

 

Neni 362

Kundër­sh­ti­mi i dësh­misë

(Shtu­ar pikat “1” , “2”, “3”, “4” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Për të kundër­sh­tu­ar, tërë­sisht ose pjesër­isht, përm­ba­jt­jen e dësh­misë ose kur refu­zon të dësh­mo­jë, palët  mund të për­dorin thëni­et e bëra më parë nga dësh­mi­tari para prokuror­it ose poli­cisë gjyqë­sore dhe që ndod­hen në fashikullin e prokuror­it, por vetëm pasi dësh­mi­tari ka  deponuar mbi fak­tet dhe rrethanat që kundër­sh­to­hen.

2. Këto thënie nuk për­bëjnë provë në vetvete për fak­tet që poho­hen në to, por ato mund të vlerë­so­hen nga gjyka­ta për të për­cak­tu­ar besuesh­mërinë e per­son­it të pyetur dhe  përf­shi­hen në fashikullin e shqyr­tim­it gjyqë­sor.

3. Deklarimet e dhë­na para prokuror­it ose poli­cisë gjyqë­sore mund të vlerë­so­hen si provë, nëse ato lid­hen me pro­va të tjera që kon­fir­mo­jnë vërtetës­inë e tyre.

4. Deklarimet e mëparshme, të përf­shi­ra në fashikullin e gjykim­it, sipas pikës 2 të këtij Neni, çmo­hen si pro­va edhe kur rezul­ton se dësh­mi­tari qoftë edhe gjatë pyet­jes në seancë i nën­shtro­het dhunës, kanos­jes, prem­tim­it për t’i dhënë para ose për­fitime të tjera, me qël­lim që të mos dësh­mo­jë ose të bëjë dësh­mi të rreme, si dhe kur rezul­to­jnë rrethana të tjera që kanë dëm­tu­ar sin­qeritetin e përgjig­jeve të tij.

 

Neni 363

Pyet­ja e ekspertëve

(Shtu­ar pika “3” me ligjin nr.9276, datë 16.9.2004)

1. Për pyet­jen e ekspertëve respek­to­hen dis­poz­i­tat mbi pyet­jen e dësh­mi­tarëve, për aq sa janë të zbat­ueshme.

2. Eksper­ti ka të drejtë në çdo rast të kon­sul­to­het me doku­mentet, shënimet dhe botimet që mund të mer­ren edhe krye­sisht.

3. Eksper­ti mund të pyetet në dis­tancë, duke respek­tu­ar rreg­ul­lat e parashikuara në pikën 7 të Nen­it 361 të këtij Kodi.

 

Neni 364

Pyet­ja në shtëpi e dësh­mi­tarëve dhe ekspertëve

(Ndryshuar pika “1” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Në rast pamundësie absolute për t’u paraqi­tur, me kërkesën e palëve, gjyka­ta mund të ven­dosë që pyet­ja e dësh­mi­tar­it  ose e eksper­tit të bëhet në vendin ku  ndod­het duke njof­tu­ar ditën, orën dhe vendin e pyet­jes. Pyet­ja mund të bëhet edhe vetëm nga një anë­tar i trupit gjykues, në prani të palëve.

2. Pyet­ja bëhet në for­mat e parashikuara nga nenet e mësipërme pa pran­inë e pub­likut. I pan­de­huri dhe palët pri­vate për­faqë­so­hen nga mbro­jtësi dhe për­faqë­sue­sit e tyre. Gjyka­ta mund të lejo­jë ndërhyr­jen e të pan­de­hu­rit në pyet­je.

 

Neni 365

Pyet­ja e palëve pri­vate

1. Pyet­jen e palëve pri­vate e fil­lon ai që e ka kërkuar këtë gjë dhe vazh­don me  pyet­jet e prokuror­it, të mbro­jtësve, të për­faqë­suesve të palëve dhe të pan­de­hu­rit. Ai  që ka fil­lu­ar pyet­jen mund të bëjë pyet­je edhe pas palëve të tjera.

2. Për të kundër­sh­tu­ar përm­ba­jt­jen e deponim­it, mund të shfry­të­zo­hen deklarimet e bëra gjatë het­imeve para­prake nga pala e pyetur dhe që ndod­hen në  fashikullin e prokuror­it, me kusht që pala të ketë deponuar mbi fak­tet dhe rrethanat që kundër­sh­to­hen.

 

Neni 366

Cak­ti­mi i eksper­tim­it gjatë gjykim­it

1. Në qoftë se gjyka­ta, krye­sisht ose me kërkesën e palëve, disponon për një  eksper­tim, eksper­ti thirret men­jëherë dhe duhet të shpre­hë mendimin e tij në të njëjtën  seancë. Kur nuk është e mundur të vepro­het në këtë mënyrë, gjyka­ta ndër­pret shqyr­timin gjyqë­sor dhe cak­ton datën e seancës së re, jo më larg se trid­hjetë ditë.

 

Neni 367

Mar­r­ja e provave të reja

1. Pas mar­rjes së provave të kërkuara, gjyka­ta, në qoftë se është  e nevo­jshme, mund të bëjë pyet­je sht­esë dhe të dispono­jë, edhe krye­sisht, mar­rjen e  provave të reja. Kur nuk është e mundur të pro­ce­do­het në të njëjtën seancë, ndër­pritet gjyki­mi dhe cak­to­het data e seancës së re.

 

Neni 368

Pro­cesver­bali i mar­rjes së provës

1. Në pro­cesver­balin e mar­rjes së provës shëno­hen gjen­er­alitetet e dësh­mi­tarëve, ekspertëve e të përk­thyesve, si dhe par­ala­jmëri­mi që u bëhet për të thënë të vërtetën dhe për përgjegjës­inë që kanë në rast se bëjnë dësh­mi, eksper­tim ose përk­thim të rremë.

2. Sekre­tari i gjykatës riprod­hon pyet­jet e bëra nga palët dhe nga kryetari, si dhe përgjig­jet e per­son­ave të pyetur.

3. Kur gjyka­ta ven­dos që pro­cesver­bali të mba­het në for­më të përm­bled­hur,  kon­trol­li për sak­tës­inë e tij bëhet nga kryetari.

 

Neni 369

Leximet e lejueshme

(Shtu­ar pika “3” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Gjyka­ta edhe  krye­sisht, ven­dos që të lex­o­hen, tërë­sisht ose pjesër­isht aktet që përm­ba­hen në fashikullin për shqyr­timin gjyqë­sor.

2. Me kërkesën e palëve, gjyka­ta mund të ven­dosë që të lex­o­hen aktet e mar­ra gjatë het­imeve para­prake kur për shkak të rrethanave të paparashikuara ato nuk  mund të përsëriten më.

3. Lex­i­mi i deklarimeve të bëra nga shte­tasi shqip­tar ose i huaj, banues jashtë  shtetit, mund të bëhet në qoftë se ai është thirrur dhe nuk është paraqi­tur ose kur  nuk gjen­det, me gjithë kërkimet e bëra nga poli­cia gjyqë­sore, si dhe kur refu­zon të dësh­mo­jë. Në këtë rast akti vlerë­so­het  duke u lid­hur me provat e tjera.

4. Ofi­ceri ose agjen­ti i poli­cisë gjyqë­sore, që pyetet si dësh­mi­tar, mund t’i për­dorë aktet e poli­cisë gjyqë­sore për të ndih­muar kujtesën.

5. Në vend të lexim­it, gjyka­ta, edhe krye­sisht, mund të tre­go­jë aktet që lid­hen me pro­ced­imin.

 

Neni 370

Lex­i­mi i deklarimeve të bëra nga i pan­de­huri

(Shtu­ar pika “2” me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

1. Për të kundër­sh­tu­ar, tërë­sisht ose pjesër­isht, përm­ba­jt­jen e deklarimeve të të  pan­de­hu­rit, palët mund të për­dorin deklarimet e bëra më parë nga ai dhe që  ndod­hen në fashikullin e prokuror­it, në qoftë se ka folur për fak­tet dhe rrethanat që  kundër­sh­to­hen.

2. Kur i pan­de­huri është deklaru­ar në mungesë ose nuk është paraqi­tur ose refu­zon të përgjig­jet për deklarimet që ka bërë në prani të mbro­jtësit, gjyka­ta ven­dos që të lex­o­hen pro­cesver­balet e deklarimeve të bëra nga ai gjatë het­imeve para­prake.

3. Kur deklarimet janë bërë nga per­sona të mar­rë si të pan­de­hur në një pro­ced­im të lid­hur, gjyka­ta ven­dos shoqërim­in e detyrueshëm. Kur nuk mund të  sig­uro­het pra­nia e deklarue­sit, gjyka­ta, pasi dëgjon palët, ven­dos lex­imin e  pro­cesver­baleve që përm­ba­jnë deklarimet.

 

Neni 371

Fut­ja e akteve në fashikullin e gjykatës

1. Pro­cesver­balet dhe aktet që janë lex­u­ar, si dhe doku­mentet e paraqi­tu­ra nga palët e të pran­uara nga gjyka­ta, futen bashkë me pro­cesver­balin e seancës në fashikullin e gjykatës.

 

SEKSIONI IV

AKUZAT E REJA

 

Neni 372

Ndryshi­mi i akuzës

1. Kur gjatë shqyr­tim­it gjyqë­sor fak­ti del ndryshe nga ç’është për­shkru­ar në kërkesën për gjykim dhe gjyki­mi i tij është  në kom­pe­tencën e asaj gjykate, prokurori ndryshon akuzën dhe pro­ce­don me akuzën përkatëse.

 

Neni 373

Akuza për një vepër tjetër

1. Kur gjatë shqyr­tim­it gjyqë­sor del një vepër penale tjetër që ka lid­hje me atë që gjyko­het, sipas Nen­it 79 gër­ma “b”, ose një rrethanë rën­duese që nuk është  për­men­dur në kërkesën për gjykim, prokurori i komu­nikon të pan­de­hu­rit veprën penale ose rrethanën, por me kusht që gjyki­mi të mos jetë në kom­pe­tencë të një gjykate më të lartë.

 

Neni 374

Akuza për një fakt të ri

1. Kur gjatë shqyr­tim­it gjyqë­sor del një fakt i ri në ngarkim të të pan­de­hu­rit që  nuk është për­men­dur në kërkesën për gjykim dhe për të cilin duhet pro­ce­d­uar krye­sisht, prokurori pro­ce­don në for­mat e zakon­shme, duke tërhe­qur dos­jen për të  vazh­d­uar hetimet para­prake. Megjithatë, në qoftë se prokurori kërkon, gjyka­ta mund  të lejo­jë shqyr­timin në të njëjtën seancë kur i pan­de­huri jep pëlqimin dhe nuk dëm­to­het  shpe­jtësia e pro­cedim­it.

 

Neni 375

Ndryshi­mi i cilësim­it juridik të veprës

(Ndryshuar me ligjin nr.8813, datë 13.6.2002)

Me vendimin për­fundim­tar gjyka­ta mund t’i japë fak­tit një për­cak­tim të ndryshëm nga ai që ka bërë prokurori ose i dëm­tu­ari akuzues, më të lehtë ose më të rëndë, me kusht që vepra penale të jetë në kom­pe­tencën e saj.

 

Neni 376

Të drej­tat e palëve

1. Në rastet e parashikuara nga nenet 372, 373 dhe 374, kryetari i bën të ditur të pan­de­hu­rit se mund të kërko­jë një afat për mbro­jt­jen. Kur i pan­de­huri kërkon afat, kryetari ndër­pret shqyr­timin gjyqë­sor për një kohë të për­sh­tat­shme, por jo më shumë se dhjetë ditë. Edhe palët e tjera mund të kërko­jnë mar­rjen e provave të reja.

2. Kryetari urd­hëron thirrjen e të dëm­tu­ar­it, duke respek­tu­ar një afat jo më të  vogël se pesë ditë.

3. Kur i pan­de­huri gjyko­het në mungesë, prokurori i kërkon gjykatës që akuza e  re të përf­shi­het në pro­cesver­balin e shqyr­tim­it gjyqë­sor dhe që ekstrati i  pro­cesver­balit t’i njofto­het të pan­de­hu­rit. Në këtë rast kryetari ndër­pret shqyr­timin gjyqë­sor dhe cak­ton një seancë të re, duke respek­tu­ar afatet e treguara në  para­grafin 1.

 

Neni 377

Kali­mi i akteve prokuror­it

1. Kur prokurori e tërheq akuzën dhe në gjend­jen që janë provat vërte­to­het se i  pan­de­huri nuk ka faj ose del që ekzis­ton një nga rastet e pushim­it të çësht­jes, gjyka­ta  ven­dos pafa­jës­inë e të pan­de­hu­rit ose pushimin e çësht­jes. Në rast të kundërt, gjyka­ta ven­dos kalim­in e akteve prokuror­it.

 

SEKSIONI V

DISKUTIMI PËRFUNDIMTAR

 

Neni 378

Zhvil­li­mi i disku­tim­it

1. Pas mar­rjes së provave, prokurori, mbro­jtësi i të pan­de­hu­rit dhe për­faqë­sue­sit e palëve të tjera for­mu­lo­jnë dhe parashtro­jnë kon­kluzionet përkatëse.

2. Paditësi civ­il paraqet kon­kluzione me shkrim, të cilat duhet të përf­shi­jnë, kur  është kërkuar shpër­bli­mi i dëmit, edhe për­cak­timin e fitim­it të munguar.

3. Prokurori, mbro­jtësit dhe për­faqë­sue­sit e palëve mund të bëjnë rep­likë.

4. Në çdo rast i pan­de­huri dhe mbro­jtësi duhet të kenë fjalën e fun­dit në qoftë se e kërko­jnë.

5. Disku­ti­mi për­fundim­tar nuk mund të ndër­pritet për të mar­rë pro­va të reja, përveçse kur gjyka­ta e çmon të domos­doshme.

6. Me mbarim­in e disku­tim­it kryetari e deklaron të mbyl­lur shqyr­timin gjyqë­sor.